Gisteren lag ik op de bank onder mijn dekentje een soort visualisatie te doen. Ik ging een deur door in een heuvel en opende een nieuwe deur. Overal om me heen was het donker. Het voelde als een drempel waarop ik stond. Als ik me bewoog zou ik in de diepte vallen. Ik moest denken aan een zinnetje dat ik las: ‘Als je uit de hemel springt laat je gewoon vleugels groeien’. Dat deed ik dus. Ik sprong en ik vloog. Rondjes door de kosmos en over de Aarde. Ik was een energie die vrij kon bewegen. Dan was ik weer in mezelf, dan weer eruit. Ik maakte reisjes langs mooie plekken en bezocht andere levens van mezelf. Ik maakte salto’s en dook zoals een dolfijn. Zo fijn en bevrijdend! ?
Creativity takes courage
Later die dag voelde ik me weer wat minder. Ik merkte dat mijn kritisch-zijn en faalangst om de hoek kwamen kijken. Ik liep naar boven en zag het zinnetje ‘creativity takes courage’ op de collage. Ik besefte ineens weer dat ik vertrouwen mag hebben en mezelf niet mocht laten verleiden weer ‘weg te zakken’. Ineens werd me zo duidelijk hoe angstig ik soms ben, hoe voorzichtig. Terwijl mijn ziel zo graag vrij wil bewegen. Wil spelen en vliegen en ervaringen wil opdoen. Voor mijn ziel is er geen goed of slecht. Is een ervaring gewoon een leermoment. Dat kwam ineens zo binnen.
Dus hoe heerlijk zou het zijn om ook in mijn echte leven vrij te zijn en lekker te vliegen en te spelen als een dolfijn?! ?
Jouw natuur