Afgelopen nacht lag ik een poosje wakker, te luisteren naar hoe de wereld stil viel. Eerst hoorde ik nog een trein in de verte, een auto… Tot het op een gegeven moment helemaal stil was. Zelfs geen vogeltje roerde zich, alleen heel zachtjes de ademhaling van mijn vriend. Het deed me denken aan een zinnetje wat ik opving onlangs, over dat we langzaam aan steeds meer verstillen met z’n allen.
We vallen stil
Het is niet zo dat we letterlijk met z’n allen tot stilstand zijn gekomen door het virus – er zijn genoeg mensen die juist nu drukker zijn dan ‘normaal’ – maar toch proef ik iets van verstilling. Dat we door onze verplichte ‘huisarrest’ dichter bij ons zelf komen. Letterlijk natuurlijk :-) maar ook figuurlijk: deze tijd thuis lijkt uit te nodigen tot naar binnen keren, naar stil worden.
Wintertijd voor de Aarde
De wereld kleurt elke dag groener en kleuriger, de zon schijnt volop. De lente is aangebroken, en hoe! Tegelijkertijd kun je deze periode ook zien als een soort ‘verlengde wintertijd’. De wintertijd is een tijd van verstilling, van bezinning. Van naar binnen keren en een pas op de plaats. Sommige mensen beschouwen deze tijd nu als een wintertijd voor de Aarde. Doordat alles een tandje lager gaat, de wegen rustiger zijn, de treinen nagenoeg leeg, kan de Aarde op adem komen. Met als resultaat dat in India bijvoorbeeld voor het eerst de Himalaya weer te zien is door het verdwijnen van de smog! (N.B. Vandaar de Himalaya-foto’s in deze blog, een klein eerbetoon.)
We komen op adem
En niet alleen de Aarde, ook wijzelf kunnen op adem komen. Misschien niet letterlijk – het kan veel van je vragen om een huishouden of een bedrijf draaiende te houden, te mantelzorgen of een vitaal beroep te bekleden – maar dan wel figuurlijk. Bij veel mensen die ik spreek proef ik iets van rust, van reflectie. Ergens blij dat ze mogen vertragen, dat ze meer mogen zijn in plaats van steeds maar zoveel moeten. Dat er meer ruimte komt voor waar het in het leven echt om gaat: wel-ZIJN in plaats van wel-VAART.
Uitdaging
Hoewel het een uitdaging kan zijn die rust te vinden of vast te houden. Zelf loop ik er soms ook tegenaan. Hoe bij mezelf blijven in alles wat er op me afkomt? Hoe op de hoogte blijven maar niet mezelf verliezen? Wat mij dan helpt is om iets te doen waar ik blij van word en dat met aandacht te doen: in de tuin werken, mediteren, lezen, knutselen, koken, dansen in de woonkamer, schrijven… Wil er eerlijk bij zeggen dat ik me er soms wel toe moet zetten. Maar naderhand ben ik er altijd blij mee ;)
Hoe blijf jij bij jezelf?
Hoe werkt dat voor jou? Hoe zorg jij ervoor dat je in die rust kunt komen, weer bij jezelf? Vragen die je kunnen helpen:
– Wat heb ik nu nodig?
– Waar word ik blij van?
– Wat is voor mij een uitlaatklep?
– Hoe organiseer ik dat voor mijzelf?
– Kan ik elke dag, al is het maar even, een moment voor mezelf inbouwen?
En ook:
– Wat kan ik laten?
– Moet dit echt op dit moment, kan het wachten?
– Kan iemand anders het evt. doen?
Mini-meditatie om in te tunen op jezelf
Wat mij ook helpt is deze korte meditatie. Duurt maar paar minuten, maar is effectief en kun je overal doen:
– Ga ergens lekker zitten of staan
– Sluit evt. je ogen
– Adem een paar keer goed door
– Leg je handen op je buik
– Stel je voor dat in je buik je centrum is, helemaal van jezelf, waar je niet gestoord kunt worden
– Adem een paar keer naar deze plek in je buik
– Voel hoe je langzaam rustiger wordt
– Blijf even zo voelen
– Laat daarna alles wat niet van jou is van je afglijden, net zolang tot je voelt dat het genoeg is
– Blijf nog even voelen wat dit met je doet
– Open dan langzaam je ogen weer en maak contact met je lichaam
– Je bent klaar en rustig om weer verder te gaan met de dag
Namaste!
Tijdens mijn reis in Ladakh (Himalaya)
Jouw natuur